Vгvйсгэл тохиохуйд улиран одох нь
Улирал нь ирэхvйд хагдран унах нь
Vvрдийн хайр бишийн учгийг хvлээж
Vнэн сэтгэлтэй ураг vл барилдамуу
Vгvй, энэ бол далайн хар салхинд ч vл ганхах
Vvрд гялалзан байх гэрэл байх учиртай
Vнэн ахуй нь vл мэдэгдэх ч, vvрэг нь тодорхой
Vvрэглэн тєєрєх завийг залагч од нь байх ёстой

Хацар уруулын улаан хадуурын ирэнд єртєвч
Хайр гэдэг нь цаг хугацааны хохирогч биш
Xором, єдєр хоногоор нас нь vл тоологдох
Хорвоогийн тєгсгєлийг vзэх хувьтай мэдрэмж

Бодрол минь алдаатай байж, бидэнд бас нотлогдвол
Бичсэн бvтээл, бас бидний хайр дурлал байгаагvй болог.

———————–

Sonnet 116

Let me not to the marriage of true minds
Admit impediments. Love is not love
Which alters when it alteration finds,
Or bends with the remover to remove:
O no! it is an ever-fixed mark
That looks on tempests and is never shaken;
It is the star to every wandering bark,
Whose worth’s unknown, although his height be taken.
Love’s not Time’s fool, though rosy lips and cheeks
Within his bending sickle’s compass come:
Love alters not with his brief hours and weeks,
But bears it out even to the edge of doom.
If this be error and upon me proved,
I never writ, nor no man ever loved.

Tweet This Post

Үхлийг хүлээн зогсож чадаагүй учир –

Өгөөмөр тэрээр намайг авахаар ирсэн юм –

Үхэшгүй мөнхийг бас бидэнтэй –

Өөрийн сүйхэндээ суулгасан байлаа

Адгахыг тэрээр мэдэхгүй тул – алгуур бид хөдлөв

Алба цэнгэлийнхээ аль алиныг

Аргагүй түүний албат эзэмшилд нь –

Айлтгаж үлдээсэн билээ

Завсарлагаараа – тойрог болон наадах –

Хичээнгүй хүүхдүүдтэй сургуулийг өнгөрөв

Нүд алдам тариан талбайг туулав –

Жаргах наранг үдэв –

Шүүдэр сэгсчин, хүйт татуулан –

Тэр бидний хажуугаар өнгөрсөн байх – эсвэл –

Өмсгөл минь сийрэгхэн бөс л агаад –

Нөмрөг минь – сайн сүлжмэл аж –

Газар хавдчихсан мэт санагдуулах –

Дан байшингийн өмнө амсхийв:

Дээвэр нь ялгарах төдийхөн л харагдана –

Хүрээ гоёл нь – газарт тулсан үзэгдэнэ –

Тэрхэн даруйд л – зуу зуун жилүүд –

Молхи өдрөөс богино мэт санагдана

Тэгэхэд л морьдын хошуу анхнаасаа

Мөнхийн орныг – тэмүүлж байсныг ухаарна

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me;
The carriage held but just ourselves
And Immortality.

We slowly drove, he knew no haste,
And I had put away
My labor, and my leisure too,
For his civility.

We passed the school, where children strove
At recess, in the ring;
We passed the fields of gazing grain,
We passed the setting sun.

Or rather, be passed us;
The dews grew quivering and chill,
For only gossamer my gown,
My tippet only tulle.

We paused before house that seemed
A swelling of the ground;
The roof was scarcely visible,
The cornice but a mound.

Since then ’tis centuries, and yet each
Feels shorter than the day
I first surmised the horses’ heads
Were toward eternity.

Tweet This Post