Үхлийг хүлээн зогсож чадаагүй учир –

Өгөөмөр тэрээр намайг авахаар ирсэн юм –

Үхэшгүй мөнхийг бас бидэнтэй –

Өөрийн сүйхэндээ суулгасан байлаа

Адгахыг тэрээр мэдэхгүй тул – алгуур бид хөдлөв

Алба цэнгэлийнхээ аль алиныг

Аргагүй түүний албат эзэмшилд нь –

Айлтгаж үлдээсэн билээ

Завсарлагаараа – тойрог болон наадах –

Хичээнгүй хүүхдүүдтэй сургуулийг өнгөрөв

Нүд алдам тариан талбайг туулав –

Жаргах наранг үдэв –

Шүүдэр сэгсчин, хүйт татуулан –

Тэр бидний хажуугаар өнгөрсөн байх – эсвэл –

Өмсгөл минь сийрэгхэн бөс л агаад –

Нөмрөг минь – сайн сүлжмэл аж –

Газар хавдчихсан мэт санагдуулах –

Дан байшингийн өмнө амсхийв:

Дээвэр нь ялгарах төдийхөн л харагдана –

Хүрээ гоёл нь – газарт тулсан үзэгдэнэ –

Тэрхэн даруйд л – зуу зуун жилүүд –

Молхи өдрөөс богино мэт санагдана

Тэгэхэд л морьдын хошуу анхнаасаа

Мөнхийн орныг – тэмүүлж байсныг ухаарна

Because I could not stop for Death,
He kindly stopped for me;
The carriage held but just ourselves
And Immortality.

We slowly drove, he knew no haste,
And I had put away
My labor, and my leisure too,
For his civility.

We passed the school, where children strove
At recess, in the ring;
We passed the fields of gazing grain,
We passed the setting sun.

Or rather, be passed us;
The dews grew quivering and chill,
For only gossamer my gown,
My tippet only tulle.

We paused before house that seemed
A swelling of the ground;
The roof was scarcely visible,
The cornice but a mound.

Since then ’tis centuries, and yet each
Feels shorter than the day
I first surmised the horses’ heads
Were toward eternity.

Tweet This Post